olehkots

Коментувати

 

чорний часник. Також: сторічні яйця

* якщо супроти часника ніц не маю, яйця б таки не наважився їсти. Принаймні, картинки до цього не заохочують.

За вікном дощ.
Нарешті ввімкнули опалення - зранку батареї були холодними.
Щойно переглянула "Страну глухих". Зрозуміла, ось звідки в мене надмірна жестикуляція - вперше цю стрічку дивилася в підлітковому віці і ще тоді вона на мене сильно вплинула.
Закачала в плеєр "Повесть о Сонечке".
 Різдво...

найголовніше те, що є купа речей які ми не встигли зробити, але які є бажання робити..)

После посещения музея оружия наша скромная туристическая группа решила отправиться попить кофе в знаменитый Итальянский дворик, расположенный в самом-самом центре по адресу пл. Рынок, 6.

Однако, проходя мимо ансамбля Успенской церкви (она же церковь Успения Пресвятой Богородицы), мы не смогли удержаться и зашли внутрь посмотреть на этот великолепный памятник ренессансной архитектуры XVI столетия.

Вид здания с высоты птичьего полёта (по клику полная версия фото):


Читать далее про Ансамбль Успенской церкви, Итальянский дворик

сьогодні день фотографії!!!

Сетевое издание "Вольная станица", исповедующее самобытность казачества, но никогда не отделявшее его от Русского Мира, как обычно, разместило статью "Есть ли на Кубани мова", разоблачающую причастность кубанцев к так называемым "украйнцам".
И всё вроде бы хорошо, если бы на ихнем "майдане" не появились странные возгласы:

"Слава Богу е ще мова!"

"Не браты, мова щэ е по станыцям, а тико мабуть вона з нашим поколением и умрэ як мы ны научим балакать своих унукив."

Что за коверканье языка? Небось, это писал недобитый агент австровенгерских спецслужб?

До тестування не готуюсь. Читаю позиченого (і обіцяного колись таки віддати)  у crazy_tereza (користуючись нагодою, дякую за чудове Різдво!) Іздрика. Він такий химерний, заплутаний, пафосний, але такий крутий! Саме те, що треба!
   *
Ти шукала спокою, а знайшла лише радість.
    *
Ночі мої без тебе довгі та незручні.  Споглядаючи дивні сни, я прокидаюсь раз по раз і боюся, що що більше не засну Однак засинаю і знову прокидаюсь, і знову засинаю, і що далі, то безглуздішим усе воно мені видається.

Олена Чекан

Вона дійсно була чарівною: висока, струнка, з величезними блакитними очима. І машина відповідна: Бентлі. Це я після вистави побачила, як вона вмощувалася в неї. А зустрілися ми в передпокої туалету оперного театру під час антракту. Колежанка палила, а я дошкуляла їй, чого це у другій дії «Травіати» персонаж, який приносить лист Альфреду, вдягнутий у фрак. Самі уявіть: полудень, сільська місцина під Парижем, а він у фраку. «Так ето ж Франція. Там всє мущіни во фраках ходять!», – втрутилася чарівна незнайомка. «Село, полудень…», – не здавалася я. «Ви б луччє почіталі Тостого ілі Горького», – поставила крапку в суперечці красуня й випурхнула, гримнувши дверима. Що вона мала на увазі? Невже барона в «На дні»?

Пераклалі з Марыйкай Мартысевіч "Мэры Крысмас, Джызус Крайст!" Жадана. Марыйка - большую частку, я - два невялічкія фрагмэнты, якія тут і вывешваю. Як гаварыцца, мэры Крысмас!


ЯЗЭП ЗАЙМАЕЦЦА САМААНАЛІЗАМ І МЭДЫТАЦЫЯМІ

чорныя пальцы майго ісуса якімі ён трымае зярняты шыпшыны
калі саранча асьцярожна сядае яму на плечы
ад іхнага дотыку сьцены кранае іней
а ён у заплечніку носіць люстэркі з нэпалу й званочкі авечыя

як срэбраныя відэльцы ягоныя белыя косьці
пазногці яго як азёры дзе сьвецяцца лямпы
таму я ў яго прысутнасьці заўжды пачуваюся госьцем
нават у доме сваім дзе пасьля яго застаюцца шэпты нібыта дамбы

калі ён плакаў то ціха зьвінелі ягоныя пацеркі
калі ён спаў на яго павеках віселі кроплі бурштыну
ён так гаварыў нібы запаўняў нябачныя ўпадзінкі
што побач былі ды не запаўняліся й на траціну

цяпер калі ўсе гавораць што ўсё адсюль пачалося
я думаю што напраўду пра іншае месца мова
бо нават калі прарочаць што прыйдзе здалёк сьвятло – усё
роўна гэта ня значыць што прыйдзе своечасова

а так я ведаю што ягоныя локці й калені
маюць водар дажджу маюць каштоўнасьць зброі
маюць смутак нібыта ільвы ў вязеньні
маюць лёгкасць нібыта зэбры на вадапоі

і ты ўсё адно паверыш калі яшчэ не ўдалося
вось восы хаваюцца ў яго валосьсі
вось восы займаюцца нейкаю важнаю справаю
паміж левай яго рукою і праваю


* * *
…марыя гатуе грэнкі сярод ільдоў
вакол зімовыя дрэвы й цэрквы ў сьнягах
зьвяры ўваходзячы сонна да халадоў
ёй подыхам грэюць лазовікі на нагах

у ейным доме ва ўсіх пакоях яе
чаплі сядзяць на галінах у кожным куточку
і падае белы град і ноч настае
быццам нябёсы развальваюцца на шматочкі

яшчэ на поўнае неба дыхаюць лёгкія
яшчэ адліга няўпэўненая такая
яе малітвы яшчэ кароткія й лёгкія
яе цяжарнасьць яшчэ толькі перацякае

Увесь пераклад на "ПрайдзіСьвеце"

"Гомельшчына - раён яркага, насычанага разьбянога дэкору. І пераважная колькасьць будынкаў індывідуальнай забудовы аздобленая цудоўнымі ўзорамі гомельскай прапільной карункавай разьбы канца ХІХ - першай траціны ХХ стст., некаторыя прыклады якой больш нідзе не дублююцца. Падкрэсьліваем: драўляны прапільны дамавы дэкор г. Гомеля - самы яркі ва ўсёй Беларусі. Стварэньне ахоўнай гістарычнай зоны ў прапанаваных межах дазволіла б ня толькі захаваць старую забудову, а і выгодна падкрэсьліць асаблівасьць Гомельшчыны ва ўсім беларускім і эўрапейскім кантэксьце. Горад набыў бы сваё новае аблічча - так бы мовіць, "музэй пад адкрытым небам" драўлянай мяшчанскай (гарадзкой) архітэктуры паўднёва-ўсходняй Беларусі, які гістарычна склаўся і захаваўся пры мінімальным штучным новаўвядзеньні (чым выгодна адрозьніваўся б ад музэю БНА ў Строчыцах і Траецкага прадмесьця). Цікава, што ў іншаземцаў Траецкае прадмесьце не пакідае ніякага асаблівага ўражаньня (ў Эўропе любы 10-тысячны горад мае такую самую архітэктуру, а то і лепей). А вось драўляны дэкор Гомеля нікога зь іншаземцаў не пакідаў абыякавым. Бо ў іх такога няма, а калі і ёсьць нешта падобнае, дык каштуе вельмі дорага. А тут - цэлы горад!"

Гэты нарыс Яўгена Малікава быў надрукаваны ў першым нумары гісторыка-краязнаўчага часопіса гомельскага рэгіёна "Інвентар" у 2002 годзе, а напісаны раней, і ўвогуле ёсьць плёнам папярэдніх вялікіх навуковых дасьледваньняў Малікава. Нельга сказаць, што з тых часоў нічога ў Гомелі не зьмянілася датычна аховы гісторыка-культурнай спадчыны. Натуральна, зьмянілася.

"Паводле генэральнага пляна рэканструкцыі Гомеля да 2015 г. ўся драўляная забудова ў цэнтры горада канца ХІХ - пачатка ХХ стст. будзе зьнесеная, на яе месцы плянуецца пабудаваць шматпавярховікі".

Вось відэа, якое зьявілася намаганьнямі Ларысы Шчыраковай.




Пад катам - яшчэ чатыры аматарскія відэазапісы з экскурсіі па Гомелі.

( Read more... )


Ад сябе магу дадаць: наш сярэднявечны замак мы ўжо згубілі незваротна, нават выявы не засталося. (Толькі прыкладная рэканструкцыя Ткачова, адзін-адзіны малюнак). Усё зноў зьнікае. Бярыце фотаапараты і здымайце. З кожным годам драўлянага дэкору ўсё меней і меней, дамы рассыпаюцца на вачох.

Коментувати

" Представьте, в Москве сейчас 7 тысяч художников. Более не менее активно участвуют в художественной жизни 150. Вряд ли оставшиеся 6850 считают себя недостаточно талантливыми. Они считают, что система несправедлива. " звідси мшф

* легко застосувати до всього пострадянського культурного простору. 

Мені ж не почудилося?

Ісус Христос на мітингу в Єрусалимі, не знаючи, що ввімкнено мікрофон, спитав у колег: "Чому зібралось так багато овець і чому привезли так мало риби?" Через три хвилини площа спорожніла.

вчора ввечері пішов сніжок - білий, пухнастий. тепер на це падає дощик, прозорий, непомітний.
обледеніле гілля бузку легко торохкотить на вітрі, на снігові росте льодова кора, і вулиці геть спорожнілі.
тихо.